پژوهن ده (سال پانزهم،مجله شماره 5پژوهشي،آذر و پي دي در دانشگاه پي 771389 علوم، پزشكي صفحات 220شهيد تا 224بهشتي ) تاريختاريخ پذيرشدريافت مقالهمقاله:: 5/1217/8//13881389

فراواني موفقيت در ترك سيگار برحسب شدت سندرم محروميت از نيكوتين
دكتر زهرا حسامي1*، دكتر سعيد فلاحتفتي2، دكتر مهشيد آريانپور3 ، دكتر غلامرضا حيدري4

پزشك عمومي ، MPH، معاونت درمان، مركز تحقيقات پيشگيري و كنترل دخانيات، پژوهشكده سل و بيماريهاي ريوي، دانشگاه علوم پزشـكي شـهيدبهشتي
استاديار، گروه داخلي، مركز تحقيقات پيشگيري و كنترل دخانيات، پژوهشكده سل و بيماريهاي ريوي، دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي
پزشك عمومي ، MPH، معاونت پيشگيري، مركز تحقيقات پيشگيري و كنترل دخانيات، پژوهشكده سل و بيماريهـاي ريـوي، دانـشگاه علـوم پزشـكيشهيد بهشتي
-9890184316

پزشك عمومي، MPH، مركز تحقيقات پيشگيري و كنترل دخانيات، پژوهشكده سل و بيماريهاي ريوي، دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي چكيده

مقدمه1
دخانيات از اهميت ويژهاي برخوردار است (3-2). اين برنامهها شامل مواردي چون پيـشگيري از شـروع مـصرف دخانيـات درنوجوانان، وضع قـوانين مربـوط بـه فـروش و عرضـه و مـصرفدخانيات، اجراي برنامههاي درماني و تأييد و تـصويب معاهـدهجهاني كنترل دخانيات ميباشد 2( و 4-6). يكي از مهمتـريناين موارد ، ساماندهي اجراي برنامه هاي ترك دخانيات در سطح عموم جامعه است (5-3)؛ زيرا وجود افراد سـيگاري در جامعـهميتواند باعث الگو قرار گرفتن در ديگـران خـصوصاً نوجوانـانباشد و هر چه عمل ترك سيگار در جامعه بيشتر صورت گيـردشرايط بهتري براي محقق شـدن اهـداف برنامـههـاي كنتـرلدخانيات فراهم ميگردد. ترك سيگار در هر سني مؤثرترين راه در حال حاضـر اپيـدمي مـصرف سـيگار باعـث مـرگ و ميـرساليانه بيش از 5 ميليون نفر در دنيا ميباشـد كـه در صـورتادامه روند كنونيِ مصرف تا سال 2030 اين رقم به 10 ميليونمرگ در سال خواهد رسيد (1). با توجه به اين مطلـب كـه درآينده مصرف دخانيات يكـي از معـضلات اصـلي بهداشـتي درجوامع در حال پيشرفت خواهد شد اجراي برنامههـاي كنتـرل

*نويسنده مسؤول مكاتبات: دكتر زهرا حـسامي؛ تهـران، خيابـان شـهيد بـاهنر
(دارآباد) بيمارستان دكتر مـسيح دانـشوري، مركـز تحقيقـات پيـشگيري و كنتـرلدخانيـــــات، كدپـــــستي: 1955841452 ؛ تلفـــــن: 26109508- 21 – 98+. پست الكترونيك: [email protected]
7216147258050

سابقه و هدف: ترك سيگار در هر سن يكي از مؤثرترين راهها براي كـاهش پيـشرفت بيماريهـا بخـصوص بيماريهـاي ريـوي از جملـهبيماريهاي مزمن انسدادي ريه ميباشد. براي موفقيت در اين امر لازم است عوامل مؤثر بر ترك را شناسـايي و در برطـرف نمـودن آنهـابرنامه ريزي صحيح داشت. هدف اين مطالعه تعيين فراواني موفقيت در ترك سيگار برحسب شدت سندرم محروميت از نيكوتين بود.
مواد و روشها: اين يك مطالعه توصيفي – مقطعي است كه بر روي مراجعين به كلينيك ترك سيگار در مـدت يـك سـال انجـام شـد. افرادي كه در دورههاي كلينيك شركت كردند پس از ترك سيگار با استفاده از آدامـس نيكـوتين از نظـر علائـم سـندرم محروميـت از نيكوتين مورد بررسي قرار گرفتند، سپس ارتباط اين علائم با نتايج حاصله در انتهاي دوره مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه 298 نفر برر سي شدند. 8/67% آنها مرد و 2/74% متأهل بودند و ميانگين سني افراد 115/38 سال بود. در انتهاي دوره 45% آنها موفق به ترك سيگار شدند. ميانگين اشتياق به سيگار در افراد ترك كرده 7/36/4 و در افراد ناموفق در ترك 38 گزارش شد (001/0 p<). ميانگين بي قراري در افراد ترك كرده 2/38/3 و در افراد ناموفق در ترك 9/32/6 بود (003/0 =p).
همچنين ميانگين اضطراب در افراد ترك كرده 2/34/3 و در افراد ناموفق در ترك 6/34/5 بود (01/0=p).
نتيجهگيري: با توجه به ارتباط معنيدار بين شدت بعضي از علائم سندرم محروميت از نيكوتين (بـيقـراري ، اشـتياق و اضـطراب) بـانتيجه ترك سيگار، برنامه ريزي براي درمان يا كاهش شدت اين علائم پس از ترك، هدف ارزنده اي در برنامه هاي ترك سيگار مي باشد.
-19034260010

واژگان كليدي: ترك سيگار، نيكوتين، سندرم محروميت لطفاً به اين مقاله به صورت زير استناد نماييد:
Hessami Z, FalahTafti S, Aryanpur M, Heydari GhR. Smoking cessation success rate and its relation to severity of
nicotine withdrawal syndrome. Pejouhandeh .4-022:)5(51;0102
شماره 5، پي در پي 77، آذر و دي 1389 دكتر زهرا حسامي و همكاران/ 221
براي كاهش پيشرفت بيماريهاي مزمن ريه و كـاهش احتمـالايجاد انواع سرطان و بيماريهاي قلبي عروقي ميباشـد (7). بـاتوجه به آخرين آمارهاي ارائه شده 15% از جمعيت كـشور مـاسـيگاري هـستند (8). در يـك مطالع ه انج ام شـده بـر روي دانـش آم وزان دبيرسـتاني شـهر تهـران در سـال 82، 29% از دانشآموزان به صورت گهگاه و 5% بـه صـورت روزانـه سـيگارمي كشيدند (9).
-2209033744734

نيكوتين ماده اعتيادآور سيگار است. زماني كه فـردي مـصرفسيگار را قطع ميكند طبيعي است كـه سـندرم محروميـت ازنيكوتين را تجربه كند زيرا بدن به ترشـح مـداوم نيكـوتين درسيستم عصبي عادت كرده اسـت (10). خطـرات احتمـالي درارتباط با ترك سيگار (از جمله سندرم محروميت از نيكـوتين) ميتواند تأثير منفي بر انگيزه ترك و نتيجه درمان داشته باشد(11). شــدت ســندرم محروميــت از نيكــوتين بــه ميــزانheaviness يا همان تعداد مصرف روزانه بستگي دارد . بنـابراينحتي اگر فردي كاملاً سيگار خود را قطع نكند و تنها تعداد آنرا كاهش دهد نيز علائـم ايـن سـندرم را تجربـه خواهـد كـرد (12). معمولاً نشانههاي محروميت از نيكوتين بيشترين شـدترا در 48 ساعت اول پس از قطع مصرف سيگار در بـر خواهـدداشت. توجه به 2 هفته اول بعد از قطع سيگار بيشترين نقـشرا در موفقي ت تـرك دارد (14). نتيج ه مطالع ه اي در مرك ز تحقيقات دخانيات دانشگاهWisronsim نشان داده اسـت كـهعلائم سندرم محروميت از نيكوتين ممكن اسـت بـيش از حـدانتظار ادامه يافته و حتي شدتش بيشتر شود (13).
شايعترين علائم و نشانههـاي سـندرم محروميـت از نيكـوتينشامل تحريكپـذيري، اضـطراب، افـسردگي، اخـتلال تمركـز،بيخوابي، اشتياق به سيگار، بيقراري و افزايش اشتها مي باشـد (14). در يكي از مطالعات انجام شده نشان داده شده است كه در كساني كه سيگار را ترك كردهاند تمام علائم فوقالذكر، بـهغير از افزايش اشتها و بيخوابي، ميتواننـد عامـل پـيشبينـيكننده عود مصرف باشند (15).
اشتياق به سيگار پس از ترك ممكن است تا 6 ماه ادامه يابـد.
اين علامت مشكل بزرگي براي افرادي است كه اقدام به تـركميكنند. بسياري از عدم موفقيتها در ترك سيگار در هفته اولپس از ترك به علتCraving ميباشد (16). سـالانه بـيش از70% از سيگاريها به ترك سيگار فكر مي كننـد ، 4/46% از آنهـااقدام به ترك مي نمايند ولي تنها 3% بدون هيچگونه مداخلهاي موفق به ترك ميشوند (17). علت بسياري از اقدامات نـاموفقدر ترك سيگار و ادامه مـصرف و عودهـايي كـه پـس از تـركاتفـاق مـيافتـد عـدم تحمـل سـندرم محروميـت از نيكـوتينمي باشد (18).
در مطالعهاي كـه در كلينيـك تـرك سـيگار مركـز تحقيقـاتكنترل دخانيات دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي انجام شدميزان موفقيت در ترك در انتهاي دوره (عدم مصرف حتي يكپك سيگار از جلسه پس از ترك) معادل 65% بـوده اسـت كـهبدون در نظر گرفتن افرادي كه دوره را به پايـان نرسـاندهانـد،موفقيت 6/89% بوده است . در آ ن مطالعه عامل مؤثر بـر تـركسيگار ميزان وابـستگي بـه نيكـوتين گـزارش شـده بـود ولـيسندرم محروميت از نيكوتين مورد بررسـي قـرار نگرفتـه بـود (19). هدف ما از اين مطالعه تعيين فراواني موفقيـت در تـركسيگار بر حسب شدت سندرم محروميت از نيكوتين مي باشد.

مواد و روشها
اين مطالعه توصيفي مقطعي بر روي داوطلبين كلينيـك تـركسيگار به مدت يك سال انجام شده است. روش نمونهگيري بهصــورت سرشــماري در طــي يــك ســال بــوده اســت. افــراد مراجعهكننده به كلينيك به مـدت يـك مـاه تحـت مـشاوره ودرمان براي ترك سيگار قرار گرفتند. تعداد جلـسات آموزشـيماهيانه چهار جلسه 5/1 ساعته بود و مـشاوره توسـط پزشـكدوره ديده مركز تحقيقات كنترل دخانيات انجام شد.
متغيرهـاي زيـر در ايـن مطالع ه انـدازه گيـري شـد: اطلاعـات دموگرافيك (سن، جنس، تحصيلات، شـغل، تأهـل)؛ وضـعيتاستعمال دخانيات (تعداد سيگارهاي مصرفي، سالهاي مـصرف،سابقه ترك قبلي، از طريق گزارش خود فـرد)؛ بررسـي سـابقهاعتياد به مواد مخدر؛ بررسي ميزان وابـستگي بـه نيكـوتين بـاكمك تست فاگرشتروم (اين يـك تـست 6 مـوردي اسـت كـهميزان وابستگي به نيكوتين بر اساس آن بين 0 تا 10 ميباشد (21-20))؛ بررسي دلايل مصرف سيگار از طريق تستWHO وIUATLD ؛ بررسي وضعيت ترك (براي تأييد ترك علاوه بـرگزارش خود فرد، از انـدازهگيـري ميـزانCO بـازدمي توسـطتستPico استفاده شـد)؛ ميـانگين تعـداد آدامـس نيكـوتينمصرفي؛ و شدت علائم سندرم محروميت از نيكوتين (به وسيله تست 8 موردي مينسوتا مورد بررسي قرار گرفت (12)، در اينتست شدت علائم اين سـندرم از 0 تـا 10 درجـهبنـدي شـدهاست. بر اساس اين تست علائم محروميـت از نيكـوتين شـاملاضطراب، بيقراري، افسردگي، افزايش اشتها، اشتياق به سيگار،تحريك پذيري، اختلال تمركز و بي خوابي مي باشد).
روز ترك سيگار افراد جلسه دوم درمان بود كـه از ايـن جلـسهافراد سيگار خود را بـا كمـك آدامـس نيكـوتين قطـع كردنـدهمانطور كه گفته شد براي تأييد ترك آنها عـلاوه بـر گـزارشخودشان از اندازهگيـريCO بـازدمي بـه وسـيله تـستPico استفاده شد . كسي به عنوان فـرد تـرك كـرده در نظـر گرفتـهمي شد كه از روز ترك حتي يك پك به سيگار نزده باشد.
تجزيه تحليل آماري داده ها به وسيله نرم افزارspss انجام شـد.
براي بررسي ارتباطات احتمالي بين نتيجه ترك با شدت علائمسندرم محروميت از نيكوتين از آزمـون مـنويتنـي و بـا سـايرمتغيرها شامل : جـنس، گروههـاي مختلـف سـني، تعـداد نـخسيگار و ميزان وابستگي بـه نيكـوتين از تـست مجـذور كـاياستفاده شد . در تمام موارد، ارتباطات زماني معنـيدار در نظـرگرفته شد كه 05/0p< باشد.

يافته ها
298 نفر در اين مطالعه بررسي شدند. از اين تعداد 202 نفـر
-964691-341877

(8/67%) مرد و 96 نفر (2/32%) زن بودند . 221 نفر (2/74%) متأهل و 77 نفـر (8/25%) مجـرد بودنـد. 2/43% داراي شـغلآزاد، 1/16% خانـه دار، 8/14% كارمنـد، 4/10% بازنشـسته، 4% دانـشجو و 4% سـاير مـشاغل بـوده انـد. 2/37% فـوق ديـپلم و ليــسانس، 6/35% ديــپلم، 5/24% بــالاتر از ليــسانس و 2% زيرديپلم بودهاند. ميانگين سني افراد مورد مطالعـه 115/38 سال، ميـانگينpack-year (تعـداد پاكـت سـيگار مـصرفي درســالهاي مــصرف ) 8/16  8/17 و ميــانگين تعــداد آدامــسنيكوتين مصرفي روزانه 3/5 8/5 بود . 8/66% از مـوارد سـابقهترك قبلي سيگار را نداشتند و 5/29% سـابقه تـرك سـيگار راذكر كردند . 9/17% از مراجعين سابقه اعتيـاد بـه مـواد مخـدرداشتند. در انتهاي دوره 134 نفر (45%) موفق به ترك سـيگارشدند كه از ميان 96 خانم مورد مطالعه، 41 نفر (7/42%) و ازميان 202 مرد مورد مطالعـه 93 نفـر (46%) موفـق بـه تـركسيگار شدند.
ميـانگين تـست فاگرشـتروم (معيـار وابـستگي بـه نيكـوتين) 5/2 7/5 به دست آمد كـه 95 نفـر (9/31%) وابـستگي كـم،
124 نفــر (6/41%) وابــستگي متوســط و 79 نفــر (5/26%) وابستگي بالا به نيكوتين داشتند. ميانگين تست فاگرشتروم درافـراد موفـق بـه تـرك 6/29/4 و در افـراد نـاموفق در تـرك 3/23/6 بود . در افراد بـا وابـستگي كـم بـه نيكـوتين 5/62% موفقيت در ترك و 4/37% عدم موفقيت در ترك گزارش شـد.
در افراد با وابستگي متوسط بـه نيكـوتين 5/47% موفقيـت درترك و 1/52% عدم موفقيت در ترك، و در افـراد بـا وابـستگيبـــالا بـــه نيكـــوتين 1/33% موفقيـــت در تـــرك و 9/66% عدم موفقيت در ترك به دست آمد (001/0p<).
222/ دوماهنامه پژوهنده فراواني موفقيت در ترك سيگار برحسب شدت سندرم محروميت …
توزيع افراد بر اساس وضعيت ترك و شدت علايم در جـدول1 نشان داده شده است. ميانگين افسردگي در افراد تـرك كـرده1/3 9/2 و در افراد ناموفق در ترك 5/2 87 /0 به دست آمد (001/0p<). ميانگين اشتياق در افراد ترك كـرده 7/3 6/4 ودر افراد ناموفق در ترك 3 8 بوده است (001/0p<). ميانگين بيقراري در افراد ترك كرده 2/3 8/3 و در افـراد نـاموفق درترك 9/32/6 بوده اسـت (003/0=p). ميـانگين اضـطراب درافــراد تــرك كــرده 2/3 4/3 و در افــراد نــاموفق در تــرك
6/34/5 به دست آمد (01/0=p).
جدول 1- ميانگين شدت علائم سندرم محروميت از نيكـوتين بـرحسب نتيجه ترك
ترك نكرده ترك كرده ميانگين شدت علائم
0/872/5 2/93/1 افسردگي
3/83/6 3/93/2 بي خوابي
3/63/5 53/3 پرخوري
83 4/63/7 اشتياق به سيگار
6/23/9 3/83/2 بي قراري
43/6 5/13/3 افزايش اشتها
5/43/6 3/43/2 اضطراب
3/23/8 3/12/8 اختلال در تمركز
5/43/9 4/53/3 تحريك پذيري

بحث
1038667215145

يافته اصلي در اين مطالعه بـالاتر بـودن شـدت علائـم سـندرممحروميت از نيكوتين در افراد ناموفق در ترك نسبت بـه افـرادموفق در ترك ميباشد. از ميان علائـم ايـن سـندرم ميـانگينشدت اشتياق شديد براي سيگار، بيقراري و اضطراب بـه طـورمعنيداري در افراد ناموفق در ترك بالاتر از افـراد موفـق بـودهاست. ميانگين علائم ديگر ماننـد بـيخـوابي، افـزايش اشـتها،تحريكپذيري و اختلال تمركز نيـز در افـراد نـاموفق در تـركبيشتر از افراد ترك كرده بود ولي ارتباط آنها معني دار نبود.
به نظر ميرسد افراد ي كه سيگار خود را كاهش دادهاند علائـممحروميت از نيكـوتين را بـا شـديدتر از افـراد موفـق در تـركتجربه كردهاند. ميتوان اين احتمال را مطرح سـاخت كـه بـالا بودن شدت اين علائم در اين افراد يكي از فاكتورهاي مـؤثر درعدم موفقيت ترك آنهـا باشـد و كنتـرل و درمـان ايـن علائـمميتواند ميزان موفقيت در ترك را بالا ببرد. براي تأييد يا عدم تأييد اين فرضيه نياز بـه مطالعـات بيـشتري مـيباشـد . افـرادناموفق در ترك كساني هستند كه تعداد سيگار خود را كاهشدهند و با كاهش تعـداد سـيگار مـصرفي و در نتيجـه كـاهشميزان نيكوتين دچار علائم سندرم محروميت از نيكوتين شوند.
بر اساس يافتههاي اين مطالعه شدت اين سندرم در اين افـرادبالاتر از كساني بوده است كه سيگار خود را به طور كامل قطعكردهاند. در صورتي كه انتظار ميرفت كه در افرادي كه سيگاركاملاً قطع شده شدت علائـم سـندرم محروميـت از نيكـوتينبيشتر باشد، احتمالاً عوامل ديگري در اين زمينه دخالت دارندكه براي شناخت آنها نياز به مطالعات بيشتري ميباشد.
در مطالعهاي كه بر روي 227 فرد سيگاري مراجعـهكننـده بـهيك كلينيك در لندن صورت گرفت افسردگي و اشـتياق زيـادبـراي كـشيدن سـيگار در هفتـه دوم پـس از تـرك بـه طـورمعنيداري باعث عود مصرف در هفتـه سـوم گرديـد (22). در يك متاآناليز انجام شده بر اساس نتـايج يـك سـري مطالعـاتآيندهنگر ارتباط بين سـندرم محروميـت از نيكـوتين و نتيجـهترك سيگار مورد بررسي قرار گرفت. در اين مطالعه تأثير ايـنسندرم بر روي موفقيت در ترك قوياً اثبات نـشد؛ دلايـل ذكـرشده براي عدم استناد به نـشانههـاي ايـن سـندرم بـه عنـوانفاكتور پيشبينيكننده ترك نيز اختلاف نظر در انـدازهگيـريآن، خطا در معيارهاي خروج از مطالعه و مـشكل بررسـي ايـنسندرم در افراد با وابستگي بالا به نيكـوتين ذكـر شـده اسـت. همينطـور عوامـل ديگـري مانن د اخـتلالات رفتـاري و روانـي زمينهاي ممكن است با اين سندرم تداخل داشته باشد كه نيازبه تحقيقات بيشتري در اين زمينه ميباشد (23).
-2209035-1583175

در مطالعه ديگري كه توسط مركز تحقيقات دخانيات دانـشگاهپنسيلوانيا انجام شد، در سيگاريهايي كه يك هفته بعد از تركعلامت عصبي شدن را داشـتند عـود مـصرف پـس از 8 هفتـهبررسي توسطCO بازدمي به طور معنيداري بـالاتر از كـسانيبود كه اين علامت را نداشتند (24). در مطالعه ما نيـز افـراديكه موفق به ترك سـيگار نـشدند بـه طـور معنـيداري شـدتبيقراري و عصبي شدن در آنها نسبت به افراد موفـق در تـركبيشتر بود ، اما براي بررسي دقيق اين ارتباط نياز بـه مطالعـاتتحليلي ميباشد.
در اين مطالعـه متغيرهـاي ديگـري از جملـه ميـانگين تعـدادآدامس مصرفي در روز، ميزان وابستگي بـه نيكـوتين و تعـدادنخهاي مصرفي سيگار در سالهاي مـصرف، تحـصيلات، شـغل،سابقة ترك قبلي و سابقه اعتياد به مواد مخدر بين افراد موفـقو ناموفق در ترك مورد بررسي قرار گرفت كـه فقـط ميـانگينوابستگي به نيكـوتين (ميـانيگن تـست فاگرشـتروم) بـه طـور
شماره 5، پي در پي 77، آذر و دي 1389 دكتر زهرا حسامي و همكاران/ 223
معنيداري در افراد نـاموفق در تـرك بـالاتر از افـراد موفـق درترك بود.
در مطالعهاي كه در سال 1382 توسط مركز تحقيقات كنتـرلدخانيات انجام شد فاكتورهاي پيشبيني كننـده تـرك سـيگارمورد بررسي قرار گرفت كه در اين مطالعه نيز درجه وابـستگيبه نيكوتين ارتباط معنيداري با موفقيت در ترك داشـت ولـيدر اين مطالعه علائم محروميت از نيكوتين مورد بررسـي قـرارنگرفته بود (19).
در اين مطالعه بين شدت علائم سندرم محروميت از نيكـوتينو ميزان وابستگي به نيكوتين ارتباط معنيداري وجود داشـت.
با توجه به نتـايج متفـاوتي كـه از مطالعـات مختلـف در مـوردفاكتورهاي مؤثر در ترك به دست آمده به نظر ميرسد در اينزمينه نياز به انجام مطالعات بيشتري ميباشد. اما با توجـه بـهاينكه بيش از نيمي از افراد سيگاري پس از ترك از علائم ايـنسندرم رنج ميبرند و در مطالعه مـا مـشخص شـد كـه شـدتبعضي از نشانههاي اين سندرم در افراد ناموفق در ترك به طورمعنيداري بالاتر از افراد ترك كرده بوده است، به نظر ميرسد تجربه ايـن علائـم در افـراد، فـاكتور مـؤثري در تـرك سـيگارميباشد. برنامهريزي براي درمان و يا كاهش شدت اين علائـمپس از ترك هدف ارزنده اي در برنامه هاي ترك سيگار مي باشد.

نتيجه گيري
تجربه سندرم محروميت از نيكوتين در افـرادي كـه اقـدام بـهترك سيگار مينمايند ميتوانـد يكـي از فاكتورهـاي مـؤثر درموفقيت ترك باشد كه براي تأييد اين فرضيه نياز به مطالعـاتبيشتري ميباشد. توجه بيشتر به درمان اين سندرم بهتر استبه عنوان يكي از اولويتهاي برنامه هاي ترك سيگار قرار گيرد.

تشكر و قدرداني
بدينوسيله مراتب تشكر و قدرداني خود را از شهرداري منطقـه14 تهران و گروه آمار و اپيدميولوژي بيمارستان دكتـر مـسيحدانشوري اعلام مي دارد.

REFERENCES
120792067667

Mathers CD, Loncar D. Projections of global mortality and burden of disease from 2002 to 2030. PLoS Medicine 2006;3(11):e442.
WebMD. Lung cancer and other lung problems from smoking. [cited 2005 Aug 3]; Available from: http://www.webmd.com/hw-popup/lung-cancer-and-other-lung-problems-from-smoking.
McNeill AD, West RJ, Jarvis M, Jackson P, Bryant A. Cigarette withdrawal symptoms in adolescent smokers. Psychopharmacol (Berl) 1986;90:533-6.
224/ دوماهنامه پژوهنده فراواني موفقيت در ترك سيگار برحسب شدت سندرم محروميت …
John U, Meyer C, Hapke U, Rumpf HJ, Schumann A. Nicotine dependence, quit attempts, and quitting among smokers in a regional population sample from a country with a high prevalence of tobacco smoking. Prev Med 2004;38(3):350-8.
Balfour DJ. The pharmacology underlying pharmacotherapy for tobacco dependence: a focus on bupropion. Int J Clin Pract 2001;55(1):53-7.
National Institutes of Health. Tobacco addiction: Fact sheet. [cited 2007 March]; Available from: http://www.nih.gov/about/researchresultsforthepublic/Tobaccoaddiction.pdf Hylkema MN, Sterk PJ, De Boer WI, Postma DS. Tobacco use in relation to COPD and asthma. Eur Respir J 2007;29(3):438-45. 8. World Health organization. WHO Report on the Global Tobacco Epidemic, 2008 – The MPOWER package. Geneva: 2008.
Heydari Gh, Sharifi H, Hosseni M, Masjedi MR. Evaluation of Cigarette Consumption among high school students in Tehran 2003. Pejouhandeh J 2004;9(5):9-15. (Full Text in Persian)
Shiffman S, Paty JA, Gnys M, Kassel JD, Elash C. Nicotine withdrawal in chippers and regular smokers: Subjective and cognitive effects. Health Psychol 1995;14(4):301-9.
Doll R. Tobacco: A medical history. J Urban Health 1999;76(3):289-313.
1038756-692689

Shiffman S, West R, Gilbert D; SRNT Work Group on the Assessment of Craving and Withdrawal in Clinical Trials. Recommendation for the assessment of tobacco craving and withdrawal in smoking cessation trils Nicotine Tob Res 2004;6(4):599-614.
Piasecki TM, Fiore MC, Baker TB. Profiles in discouragement: two studies of variability in the time course of smoking withdrawal symptoms. J Abnorm Psychol 1998;107(2):238-51.
American psychiatrics association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition (DSMIV). Washington DC: American Psychiatric Association: 1994.
Weinstein A, Yemini Z, Greif J. Motivational and Behavioral Factors Predicting Success in Cigarette SmokingCessation Treatment Combining Group Therapy With Bupropion. J Groups Addict Recovery 2008;3(1-2):79-92.
Etter JF. A self-administered questionnaire to measure cigarette withdrawal symptoms: the Cigarette Withdrawal Scale. Nicotine Tob Res 2005;7(1):47-57.
Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Smoking cessation during previous year among adults—United States, 1990 and 1991. MMWR Morb Mortal Wkly Rep 1993;42(26):504-7.
Allen SS, Bade T, Hatsukami D, Center B. Craving, withdrawal, and smoking urges on days immediately prior to smoking relapse. Nicotine Tob Res 2008;10(1):35-45.
Ariyanpour M, Bahadori M, Imami H, Heydari GR, Arryan MR, Masjedi MR. Prediction of smoking cessation based on Fagerström test. Hormozgan Med J 2008;11(4):253-9. (Full text in Persian)
Heatherton TF, Kozlowski LT, Frecker RC, Fagerström KO. The Fagerström Test for Nicotine Dependence: a revision of the Fagerström Tolerance Questionnaire. Br J Addict 1991;86(9):1119-27.
Fagerström KO. Measuring degree of physical dependence to tobacco smoking with reference to individualization of treatment. Addict Behav 1978;3(3-4):235-41.
West RJ, Hajek P, Belcher M. Severity of withdrawal symptoms as a predictor of outcome of an attempt to quit smoking. Psychol Med 1989;19(4):981-5.
Patten CA, Martin JE. Dose nicotine withdrawal affects smoking cessation? Clinical and theoretical issues. Ann Behav Med 1996;18(3):190-200 . 24. Patterson F, Kerrin K, Wileyto EP, Lerman C. Increase in anger symptoms after smoking cessation predicts relapse. Drug Alcohol Depend. 2008 May 1;95(1-2):173-6.



قیمت: تومان

دسته بندی : پزشکی

دیدگاهتان را بنویسید