پژوهن ده (مجله پژوهشي دانشگاه علوم پزشکي شهي د بهشتي)
سال دوازده م, شماره ۳, پي در پي ۵۷ ، صفحات ۲۰۳ تا ۲۰۹ تاريخ دريافت مقاله ۲۴/۵/۸۵
تاريخ پذيرش مقاله ٣/٢/٨٦ مرداد و شهريور ۱۳۸۶

مقايسه تأثير داكسپين با هي دروكسي زين
در درمان ضايعات خارش دار مقاوم به درمان ناشي از گاز خردل
۱ * ۲ ۳ ۴ ۵ دکتر مجيد شهرتي ، دکتر سيدم س عود داوودي ، دکتر حميدرضا س عيدفر ، دکتر س عيد ك شاورز ، مح مدمهدي نقي زاده

چکي ده
سابقه و ه دف: خارش مقاوم به درمان، به عنوان يكي از عوارض شايع پوستي در جانبازان شيميايي مواجهه يافته با گاز خردل، از اصلي ترين شكايات اين بيماران به شمار مي رود كه موجب صدمات روحي رواني فراواني براي آن ها مي شود. هدف از مطالعه ما بررسي مقايسه اي اثر درماني داكسپين و هيدروكسي زين در درمان اين بيماران مي باشد.
مواد و روش ها: اين مطالعه به صورت كارآزمايي باليني تصادفي دوسوكور بر روي ٥٠ نفر مصدوم شيميايي با گاز خردل كه از
خارش مزمن رنج مي بردند در پلي كلينيك تخصصي جانبازان شيميايي در دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ (عج) در مدت چهار هفته صورت گرفت. بيماران به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند كه گروه اول (متوسط سن بيماران ٤/٥ ± ٣/٤٢ سال)
١٠ ميلي گرم داكسپين و گـروه دوم (متـوسط سن بيـماران ٢/٦ ± ١/٤١ سـال) ٢٥ ميلي گرم هيدروكسي زين به صورت روزانه دريافـت كردند. شدت خارش بيماران براساس پرسشنامه استاندارد و بررسي VAS تعيين گرديد.
1268731734566

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

يافته ها: نمره متوسط خارش در گروه دريافت كننده هيدروكسي زين قبل و پس از مصرف دارو به ترتيب ٤/٣ ± ٦/٣٤ و ١/٣ ± ٩/٢٥ ارزيابي شد (٠٠١/٠P<) و در گروه داكسپين به ترتيب ٤/٤ ± ٨/٣٣ و ١/٤ ± ٥/٢٤ تعيين شد (٠٠١/٠P<). روند بهبود خارش در دو دارو مشابه بود (٢٤٥/٠=P). در خصوص عوارض جانبي داروها، ١٨ نفر از بيماران گروه هيدروكسي زين و ١١ نفر از بيماران گروه گيرنده داكسپين از عارضه خواب آلودگي شکايت داشتند (٠٣٥/٠=P).
نتيجه گيري: هر دو دارو به ميزان قابل توجهي در کاهش خارش مؤثر بوده اند، هرچند با توجه به عوارض جانبي كمتر، داكسپين داروي مناسب تري به نظر مي رسد.
واژگان کلي دي: گازخردل ، هيدروكسي زين ، داكسپين ، خارش

مق دمه
گازخردل قرار گرفته اند منجر به ضايعات مزمن پوستي خارش دهنده گرديده که همچنان مکانيس م ايجاد و تغيير اين ضايعات ناشناخته مانده است. قسمت اعظ م مصدومين پوست بدن اولين عضوي است كه در معرض گازخردل قرار گرفته و به دليل وسعت آن نسبت به ساير اعضاي بدن معمولاﹰ بيش ترين آسيب را متحمل مي شود. آسيب پوستي
ناشي از گازخردل به صورت سوزش، پيگمانتاسيون، اريت م شيميايي با گاز خردل به علت درماتيت، خشكي، خارش و
اگزما به مراكز درماني مراجعه ميکنند که گاهاﹰ به علت درمان طولاني مدت با کورتيـکوستروئيدها عوارض جانبي دارو نيز به وضوح در آن ها مشاهده ميشود. خارش هاي مـزمن علاوه بر اثرات رواني، موجب ايجـاد ضايعـات ديگر و تاول و در دراز مـدت همـراه با درماتيـت، خشـكي پوست، اختلالات پيگمانتاسيون، اسكار، حساسيت تماسي، درماتيت تأخيري و حساسيت به صورت كهير مي باشد (٢و١). تغييرات پاتوفيزيولوژي ك در پوست جانبازاني كه در معرض

۱ ٭ . نويسنده مسؤول :استاديار، مـرکز تحقيقات آسيب های شيـميايي، پژوهشـکده طب رزمي، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج). آدرس براي مکاتبه: تهران، خيابان ملاصدرا، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج) ، پژوهشكده طب رزمي، مركز تحقيقات آسيب هاي شيميايي. صندوق پستي ٥٨١‐١٩٩٤٥ . تلفن: ٨٨٢١١٥٢٤
۲ . استاديار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج)
. پزشك عمومي، مرکز تحقيقات آسيبهاي شيميايي، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج)
. استاديار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج)
۵ . كارشناس ارشد آمار زيستي، مرکز تحقيقات آسيبهاي شيميايي، دانشگاه علوم پزشكي بقيه اﷲ(عج)
ضايعات ۲۰۴
معمولي ناشي از بيماري هاي زمينه اي و يا درماتيت اتوپي ك مورد مطالعه قرار گرفته است و با توجه به مشخص نبودن پاتوفيزيولوژي ضايعات خارش دار ناشي از گازخردل و عدم مطالعه اثرات اين داروها در درمان اين ضايعات، اين مطالعه با هدف مقايسه تأثير درماني دو داروي هيدروكسي زين و داكسپين خوراكي در درمان ضايعات خارشدار ناشي از تماس با گازخردل در بيماران مراجعه کننده به پلي کلينيک
(عج)
تخصصي جانبازان شيميايي بيمارستان بقيه اﷲ انجام گرفت. پوستي شده و فرد را مستعـد بيـماري هاي عفـوني پوستي مي نمايد (٤و٣).
گازخردل به عنوان ي ك سلاح شيميايي عـوارض ديررس
زيادي از جمله خارش مزمن مقاوم به درمان در پوست مي شود (٥) و اگر چه مدياتور دقيـق ايجاد كننده خارش و پاتوژنز اصلي آن روشن نيست، وليكن در خصوص
مدياتـورهاي وازواكتيو مثل هيستاميـن به عنـوان عامل اصلي ايجاد كننده خارش و التهاب، اتفاق نظر بيش تري وجود دارد (٦).
هر چند درمان اين ضايعات مي تواند در پيشگيري از بروز
عوارض بعدي نقش مؤثر داشته باشد، ولي درمان هاي صورت مواد و روش ها
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

گرفته اغلب علامت درماني بوده و براي اين منظور از اين مطالعه به صورت ي ك پژوهش تجربي مداخله اي از
نوع كارآزمايي باليني تصادفي دو سوكور بر روي مصدومين شيميايي با گازخردل كه دچار ضايعات پوستي مزمن ناشي از اين ماده شده بودند انجام گرفت. شرايط ورود به مطالعه
عبارت بود از مرداني كه مواجهه تأييد شده با گازخردل داشته، عوارض پوستي ناشي از گازخردل در آن ها نيز به تأييد رسيده و از خارش مزمن رنج مي بردند. شرايط حذف از مطالعه نيز شامل خارش ناشي از بيماري هاي پوستي سيستمي ك غير شيميايي، مشكلات حاد قلبي و كليوي و حساسيت به داروهاي مورد مطالعه بود. اين مطالعه بر روي
٥٠ بيمار که به صورت تصادفي به دو گروه تقسي م شده بودند
صورت گرفت: گروه اول (متوسط سن بيماران ٤/٥ ± ٣/٤٢ سال) کپسول ١٠ ميلي گرم داكسپين و گروه دوم (متوسط سن بيماران ٢/٦ ± ١/٤١ سال) کپسول ٢٥ ميلي گرم هيدروكسي زين به صورت روزانه يک عدد در ساعات پاياني عصر به مدت مدت ٤ هفته دريافت كردند.
پيش از آغاز عمليات اجرايي، مجوز اجراي مطالعه از آنتي هيستامين ها، كورتيكوستروئيدها و ايمنوساپرسيوها استفاده شده است. با توجه به پاتوفيزيولوژي نامشخص گازخردل درمان هاي موجود مؤثر نبوده و همواره با عوارض جانبي نظير خواب آلودگي، تضعيف سيست م ايمني، آتروفي و نازكي پوست همراه بوده است (٤و٣).
آنتي هيستامين هاي خوراكي كه آنتاگونيست رسپتورهاي 1H هستند در موارد خارش شديد مي توانند مؤثر باشند (٧) و نسل قدي م اين داروها نظير هيدروكسي زين از سال ها قبل مورد توجه بوده و مصرف اين گونه داروها در پروتكل هاي درماني به عنوان داروهاي استاندارد توصيه شده است (٨).
امروزه گزارشات زيادي در خصوص اثرات مؤثر داكسپين به عنوان ي ك ضدافسردگي سه حلقه اي با خاصيت 2H1,H آنتاگونيستي مناسب در بهبود ضايعات خارش دار وجود دارد (١٠) كه اثرات ضد خارش اين دارو ميتواند به علت اثرات آنتي هيستاميني و آنتي سروتونيني آن باشد، از سوي ديگر اين دارو به عنوان مهار كننده آزاد شدن فاكتور فعال كننده
پلاكتي به عنوان مدياتور خارش نيز عمل كرده و مانع كميته اخلاق پزشكي دانشگاه کسب و در ابتداي مطالعه از آزاد شدن اين عامل مي شود (٩). بيماران پس از توجيه کامل رضايت نامه كتبي براي شركت تاكنون اثرات درماني داروهاي فوق در ضايعات خارش دار در اين طرح اخذ گرديد. در اين مطالعه، اطلاعات دموگرافي ك و مشخصات ضايعات پوستي بيماران توسط متخصصيـن اين نمره در گـروه مصـرف کنندگان داكسپين قبـل از شروع
پـوست در پرسشنامـه هاي تهيـه شـده، ثبت گرديـد. سپس دوره درمان ٤/٤ ± ٨/٣٣ بود که پس از اتمام دوره درمان به بيماران به مدت چهار هفته در دو گروه تحت ١/ ٤ ± ٥/٢٤ رسيد (٠٠١/٠P <). مقايسه دو دارو بيانگر درمان قـرار گرفتنـد. براي هـر بيـمار با استـفاده از تأثير مشابه دو دارو در کاهش خارش مقاوم به درمان در دو
گروه بود چرا که نمره شدت خارش دو گروه در انتهاي دوره درمان اختلاف معني داري نداشت (٢٤٥/٠=P).
ميانگين نمره VAS بيماران قبل از درمان در گروه VAS (visual Analysis scale) و جدول استاندارد موجود، نمره خارش قبل و بعد از ٤ هفته و ٨ هفته از شروع درمان محاسبه و منظور گرديد (٩). در نهايت هر بيمار
براساس امتياز به دست آمده در يكي از سه گروه دريافت كننده هيدروكسي زين ٤/١٨ ± ٢/٦٩ بود که پس از
خفيف (١٦‐١ امتياز)، متوسط (٣٢‐١٧ امتياز) و شديد (٤٨‐٣٣ امتياز) قرار گرفت. در نهايت پس از جمع آوري اطلاعات مورد نياز، اقدام به آناليز آمار داده ها با استفاده از آزمونه آماری من‐ ويتني و ويلکاکسون در محيط نرم افزاري
.نمودي م SPSS-13
يافته ها
نمره متوسط شدت خارش در گروه دريافت كننده هيدروكسي زين قبل از مصرف دارو ٤/٣ ± ٦/٣٤ بود که پس از مصرف دارو به ١/٣ ± ٩/٢٥ کاهش يافت (٠٠١/٠P <). مصرف چهار هفته دارو به ٩/٢٠ ± ٦/٤٠ رسيد (٠٠١/٠P<).
در گروه مصرف کنندگان داکسپين نيز ميانگين نمره VAS از ٣/١٧±٩/٦٨ قبل از شروع به مصرف دارو به
٧/١٤±١/٣٢ پس از چهار هفته مصرف دارو رسيد
(٠٠١/٠P <). هر دو دارو تأثير مشابهي در کاهش خارش برجاي گذاشتند چرا که در پايان هفته چهارم نمره شدت
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

خارش بر اساس VAS در دو گروه اختلاف آماري معني داري نداشت (٢٢٤/٠=P). ميانگين و انحراف معيار شدت خارش گروه های درمانی، قبل و پس از درمان در جدول ١ ارائه شده است.

جدول١ ‐شدت خار ش مصدومين گاز خردل مقاو م به درمان بر ح س ب زمان هاي پيگيري و به تفکيک گروه درماني

به ٢/٧±١/٣٣ افزايش يافت. به اين ترتيب ميانگين نمره شدت خارش در پايان هفته هشت م مطالعه تفاوت معني داري با ميانگين نمره پيش از مطالعه نداشت (١١٧/٠=P در گروه داکسپين و ٣٩١/٠=P در گروه هيدروکسي زين). چنين روندي با بررسي VAS نيز مشاهده شد (نمودار١). پيگيري بيماران پس از گذشت چهار هفته از اتمام دوره
درمان (هشت هفته از آغاز مطالعه) نشان داد که هر دو گروه با بازگشت خارش به مقادير اوليه روبرو بوده اند. به طوري که ميانگين خارش بر اساس نمره شدت خارش در گروه مصرف کنندگان داکسپين به ٣/٧±٨/٣١ و در گروه هيدروكسي زين
۲۰۶ ضايعات
نمره خارش پس از اتمام دوره پيگيري براساس VAS در و تفاوت معنيداري وجود نداشت (٦٣٥/٠=P).
گروه گيرنده داكسپين ١/١٩±٩/٦٢ بود که اختلاف چنداني در خصوص عـوارض جانبي داروها، ١١ نفر از بيماران گروه با مقدار پيش از درمان نداشت (٠٥٢/٠=P). در گروه دريافت کننده داكسپين و ١٨ نفر از بيماران گروه مصرف کنندگان هيدروکسيزين نيز نمره خارش بر اساس هيدروكسي زين از عارضه خواب آلودگي (٠٣٥/٠=P) و VAS به ٩/٢٢±٤/٦٣ رسيده بود که ميتوان آن را مشابه ٨ نفر از بيماران گروه گيرنده داكسپين و ١١ نفر از خارش قبل از درمان دانست (٢٣٠/٠=P). در هردو گروه عود بيماران گـروه هيـدروكسي زين از مشـکل گيـجي شـاكي عارضه خارش پس از اتمام دوره پيگيري يکسان ارزيابي شد بودند (٤٣٢/٠=P).
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

ن مودار ١ ‐ ت غيرات ميانگين شدت خار ش به تفکيک دو رو ش مختلف اندازه گيري
بح ث استفاده قرار مي گيرد. ولي در خصوص ضايعات خارش دار
تاکنون روش هاي درماني مختلف و متنوعي جهت درمان مقاوم به درمان در جانبازان عزيز شيميايي با توجه به خارش مورد استفاده قرار گرفته اند که عمدتاﹰ شامل مشخص نبودن پاتوژنز دقيق اين گونه ضايعات، اين مطالعه
درمان هاي علامتي و حمايتي بوده اند (١٠). از جمله اين داروها، کورتيکوستروئيدها به صورت موضعي و حتي گاهي خوراکي مي باشند که به دليل عوارض جانبي مانند آتروفي پوست و مشكلات قارچي كه در مصرف دراز مدت دارند كمتر مورد استقبال قرار مي گيرند و از طرفي با توجه به مکانيس م ايجاد خارش كه عمدتاﹰ آزادسازي مدياتورهاي هيستاميني است (در بيماران غيرشيميايي) (١١) مؤثرترين داروها، آنتي هيستامين ها مي باشند كه به صورت رايج مورد با هدف بررسي اثرات دو داروي داكسپين و هيدروكسي زين در كاهش خارش مزمن مقاوم به درمان ناشي از مجاورت با گاز خردل صورت گرفت. طبق نتايج حاصل، هر دو داروي فوق در كاهش خارش هاي مزمن در جانبازان شيميايي با گازخردل مؤثر بوده اند. همچنين بررسي شدت خارش نشان داد كه داكسپين خوراكي و هيدروكسي زين اگرچه به طرز معني داري موجب كاهش خارش شده بودند اما اثر اين داروهـا پس از اتمام دوره ي ك ماهه پيـگيري بيـماران از بين رفته بود و عود خارش وجود داشت
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

بررسي معيار VAS نيزهمانند بررسي نمره خارش، روند مشابهي را در درمان خارش هاي مزمن نشان داد و همبستگي و هماهنگي کاملي بين نمره شدت خارش محاسبه شده از پرسشنامه و VAS مشاهده شد. با توجه به يافتـه هاي اين مطالعـه، داكسپيـن در مجمـوع در کاهش خارش مقاوم به درمان ناشي از گاز خردل در جانبازان شيميايي مؤثرتر مي باشد هر چند که هيدروكسي زين نيز داروي مؤثري در درمان اين گونه خارشها ميباشد. متأسفانه هر دو اين داروها اثر ماندگاري نداشته و با گذشت تنها چهارهفته از قطع مصرف دارو (اتمام دوره پيگيري) بيماران با بازگشت خارش مواجه بوده اند.
تأثير داكسپين خوراكي پيش از اين نيز در درمان مشكلات پوستي خارش دار ثابت شده بود. در مطالعه Smith و همكاران، داكسپين با دوز ١٠ ميلي گرم سه بار در روز به
صورت خوراكي در بيماراني كه به آنتي هيستامين هاي رايج در درمان خارش پاسخ نمي دهند مؤثر بوده است که به علت اثرات 2H1,H بلوكري قوي اين دارو بوده است (١٢).
همچنين در مطالعه اي ديگر، Drake و همكاران نشان دادند كه كرم داكسپين موضعي اثرات ضد خارش مؤثري در درمان خارش در بيماران درماتيت اگزمايي دارد (١٣). از سوي ديگر در مطالعه اي توسط Greene و همكاران نيز، البته اثرات اين داروها به عوامل مختلفي از جمله عوامل ژنتيكي و پاتوژنز ايجاد ضايعات بستگي دارد (١٥).
بنابراين انتخاب هر دارويي در درمـان خارش از بين داروهاي
آنتي هيستامين بايد با دقت نظر صورت گيرد و با وجود اين كه بررسي هاي فراواني در مورد اثر درماني آنتي هيستامين ها بر روي درماتيت صورت گرفته است ولي هيچ كدام تأييد كننده قطعي در ادامه استفاده از اين داروها نبوده است (١٨‐١٦). هر چند که تعدادي از بيماران مقاوم به ساير درمان ها به آنتي هيستامين ها پاسخ داده اند (١٩).
در اين مطالعه براي درمان خارش هر بيمار از ي ك نوع دارو استفاده شده است اما برخي ديگر از مطالعات به دليل عدم تأثير، استفاده از درمان هاي ترکيبي با استفاده از دو يا
چند نوع دارو را نيز پيشنهاد كرده اند (٢٠و٢١). که در هر حال هدف اصلي كاهش استفاده از داروهايي مانند كورتيكوستروئيدها است كه عوارض جانبي شناخته شده دارند (٢٢).
در انتها مي توان چنين نتيجه گيري نمود که دو داروي داکسپين و هيدروكسي زين، هر دو در درمان خارش مقاوم به درمان ناشي از خردل مؤثر بوده است و داكسپين با توجه به داشتن عوارض جانبي كمتر داروي مناسبتري به نظر مي رسد.
داكسپين در ٤٣% از بيماران با كهير مزمن، بهبودي تشکر و ق درداني
لازم است از كليه پزشكان و همكاران بيمارستان و مجموعه هاي درماني دانشگاه علوم پزشكي بقيه ا.. به ويژه جناب آقاي زينلي و سركار خان م باقربياري كه در انجام اين پ ژوهش همياري و مساعدت نمودند صميـمانه سپاسگزاري شود. قابل توجهي در كاهش خارش نشان داده است (١٤).
بررسي عوارض جانبي داروها در اين مطالعه، بيانگر اين موضوع است كه ميزان خواب آلودگي در مصرف كنندگان هيدروكسي زين بيشتر از داكسپين بوده است، درحالي که عارضه گيجي در هر دو دارو به ي ك ميزان گزارش شده است.
REFERENCES

.1 Dacre JC, Goldman M. Toxicology and pharmacology of the chemical warfare agent sulfur mustard. Pharmacol Rev 1996;48(2):289-326.
۲۰۸ ضايعات
.2 Eisenmenger W, Drasch G, Von Clarmann M, Kretschmer E, Roider G. Clinical and morphological findings on mustard gas (bis [2-chloroethyl]sulphide) poisoning.JForensic Sci 1991;36(6):1688-98.
.3 Fisher DA. Adverse effects of topical Corticosteroids use. West J Med 1995;162:123-6.
.4 Berberin BJ. The addition of topical Doxepin to corticosteroid therapy. An improved treatment regimen for atopic dermatitis . Int J Dermatol 1999;38:145-8.
.5 Schmack I, Kruse FE, Bauer A, Volcker HE, Dithmar S. Neurodermatitis: A risk factor for the development of squamous cell carcinoma. Ophthalmologe 2006;103:141-3.
.6 Krajnik M, Zylicz Z. Pruritus in Advanced internal disease pathogenesis & treatment. Neth J Med. 2001;58:27-40.
.7 Simons FER, Simons KJ. Drug therapy: The pharmacology and use of H1-receptor antagonists drugs. N Engl J Med 1994;330:1663-70.
.8 Rihoux JP, Donnelly F, Burtin B. The clinical efficacy of H1 antagonists in urticaria and rhinitis. J Allergy Clin Immunol 1998;102(2):33-4.
.9 Archer CB. Mediators of heat urticaria. Clin Exp Dermatol 1988; 13:418.
.01 Rice P. Sulphur mustard injuries of the skin. Pathophysiology and management. Toxicol Rev 2003;22:111-8.
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

.11 Herman SM. Vender RB. Antihistamines in the treatment of Atopic Dermatitis. J Cutan Med Surg 2003;7(6):467-73.
.21 Smith PF, Corelli RL. Doxepin in the management of pruritus associated with allergic cutaneous reactions. Ann Pharmacother 1997;31(5):633-5.
.31 Drake LA , Millikan LE. The antipruritic effect of 5% Doxepin cream in patients with eczematous dermatitis, Doxepin Study Group. Arch Dermetol 1995;131(12):1403-8.
.41 Greene SL, Reed CE, Schroeter AL. Double-blind crossover study comparing Doxepin with diphenhydramine for the treatment of chronic urticaria. J Am Acad Dermatol 1985;12(4):669-75.
.51 Simons FE. Advances in H1-Antihistamines. N Engl J Med 2004; 351: 2203-17.
.61 Kalivas J, Breneman D, Tharp M, Bruce S, Bigby M. Urticaria clinical efficacy of cetirizine in comparison with Hydroxyzine and placebo. J Allergy Clin Immunol 1990;86:1014-8.
.71 Kawashima M, Tango T, Noguchi T, Inagi M, Nakagawa H, Harada S. Addition of Fexofenadine to a topical corticosteroid reduces the pruritus associated with atopic dermatitis in a 1-week randomized multicentre, double-blind, placebo-controlled, parallel-group study. Br J Dermatol 2003;148:1212-21.
.81 Klein PA, Clark RAF. An evidence-based review of the efficacy of antihistamines in relieving pruritus in atopic dermatitis. Arch Dermatol 1999; 135:1522-5.
.91 Nordness M, Zacharisen MC. High Dose Cetirizine: A Case Report. Cutis, 2003; 71:396.

.02 Bagenstose SE, Levin L, Bernstein JA. The addition of Zafirlukast to Cetirizine improves the treatment of chronic urticaria in patients with positive autologous serum skin test results. J Allergy Clin Immunol 2004;113:134-40.
1268731734566Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

Downloaded from pajoohande.sbmu.ac.ir at 10:14 +0330 on Wednesday January 10th 2018

.12 Simons FE, Sussman GL, Simons KJ. Effect of the H2-antagonist Cimetidine on the pharmacokinetics and pharmacodynamics of the H1-antagonists Hydroxyzine and Cetirizine in patients with chronic urticaria; J Allergy Clin Immunol; 1995; 95:685-93.
.22 Diepgen TL; Early Treatment of the Atopic Child Study Group. Long-term treatment with cetirizine of infants with atopic dermatitis: a multi-country, double-blind, randomized, placebocontrolled trial (the ETAC trial) over 18 months; Pediatr Allergy Immunol; 2002; 13:278-86.



قیمت: تومان

دسته بندی : پزشکی

دیدگاهتان را بنویسید