فصلنامه علمي پژوهشي بيهوشي و درد، دوره 2، شماره 5، پاييز 1390
مقايسه ميزان خونريزي حين عمل جراحي سپتورينوپلاستي در دو روش بيهوشي با
پروپوفول يا ايزوفلوران

محمدرضا قدرتي¹*، عليرضا زادايماني²
استاديار گروه بيهوشي دانشگاه علوم پزشكي تهران. بيمارستان فيروزگر، بخش بيهوشي
متخصص بيهوشي
____________________________________________________________________________ چكيده
زمينه و هدف: با توجه به اينكه ميزان خونريزي حين عمل به طور مستقيم بر نتيجه جراحي بيني تأثيرگذار است. هر اقدام و روشي كه سبب كاهش خونريزي شود ارزشمند خواهد بود. اين مطالعه به منظور مقايسه ميزان خونريزي حين عمل سپتورينوپلاستي با دو روش بيهوشي توسط پروپوفول يا ايزوفلوران طراحي و اجراء گرديد.
روش بررسي: در اين كارآزمايي باليني تصادفي آيندهنگر و دوسوكور، تعداد 60 بيمار با كلاس ASA يك و دو كانديد سپتورينوپلاستي، مورد مطالعه قرار گرفتند. بيماران به طور تصادفي در دو گروه 30 نفره پروپوفول و ايزوفلوران تقسيم شدند. پس از القاء بيهوشي بطور يكسان در همه بيماران، در گروه اول از پروپوفول همراه رميفنتانيل، و در گروه دوم از ايزوفلوران با رميفنتانيل به عنوان داروهاي نگهدارنده بيهوشي استفاده شد. ميزان خونريزي حين عمل، رضايتمندي جراح از محل عمل و شاخصهاي هموديناميك ارزيابي و ثبت گرديد. از نرم افزار آماري SPSS ويرايش 16 جهت تجزيه و تحليل اطلاعات بدست آمده استفاده گرديد.
يافتهها: متغيرهاي زمينهاي و خصوصيات جراحي و بيهوشي بين دو گروه يكسان بود. ميانگين ميزان خونريزي در گروه پروپوفول (8/18±3/35ميليليتر) كمتر از ميزان خونريزي در گروه ايزوفلوران (3/18±91ميليليتر) بود (ارزش P كمتر از001/0.
رضايتمندي جراح از محل عمل نيز در گروه پروپوفول بيشتر از گروه ايزوفلوران بود (ارزش P كمتر از01/0). متغيرهاي هموديناميك (تعداد ضربان قلب، فشار خون سيستول و دياستول و اشباع خون شرياني از اكسيژن) به جز در چند مقطع زماني كوتاه، تفاوت معنيداري در بين دو گروه نداشتند.
نتيجهگيري: در مجموع بر اساس نتايج حاصله چنين استنباط ميشود كه بيهوشي با استفاده از پروپوفول ميتواند سبب كاهش ميزان خونريزي و افزايش ميزان رضايتمندي جراح در جراحي سپتورينوپلاستي در مقايسه با ايزوفلوران گردد.

واژگان كليدي: ايزوفلوران، پروپوفول، سپتورينوپلاستي، خونريزي حين عمل.

*آدرس نويسنده مسئول: محمدرضا قدرتي، تهران، خ كريم خان، خ بهآفرين، بيمارستان فيروزگر، بخش بيهوشي پست الكترونيك: [email protected]
762496062

همكاران

و

قدرتي

محمدرضا

همكاران

و

قدرتي

محمدرضا

مقدمه
با توجه به شيوع جراحي سپتورينوپلاستي و با توجه به تأثير ميزان خونريزي حين عمل، هم از جهت پاك بودن محل جراحي و هم بدليل محدود بودن ناحيه مورد عمل كه بطور مستقيم بر نتيجه جراحي تأثير ميگذارد(1)، يافتن روشهايي كه بتوانند سبب كاهش ميزان خونريزي حين عمل سپتورينوپلاستي شوند، مفيد و ارزشمند خواهند بود. تاكنون روشهاي شايع بكار گرفته شده جهت كاهش خونريزي حين عمل عبارتند از: وضعيت مناسب بيمار (سر بالا)؛ روشهاي دارويي از جمله استفاده از تزريق اپينفرين در محل عمل و كاهش نسبي فشار خون، كه تا حد زيادي مؤثر بودهاند(2). تركيب رميفنتانيل با پروپوفول به عنوان بيهوشي كامل وريدي يكي ازروشهايي است كه اخيراً جهت كاهش نسبي فشار خون و بنابراين كاهش خونريزي بكار گرفته ميشود(3).
در مقايسه با ساير مخدرها، رميفنتانيل ثبات هموديناميكي بهتري را در شرايط استرس عمل جراحي ايجاد ميكند و جريان خون مغزي را دست نخورده حفظ ميكند. ضمناً بطور متوسط تا ضعيف باعث كاهش فشارخون ميشود(4) و از مزاياي عمده آن اثر كوتاه ميباشد. روش معمول ديگر براي كاهش نسبي فشارخون، استفاده از مقادير زياد يك هوشبر استنشاقي قوي نظير هالوتان و يا ايزوفلوران است. استفاده از هوشبرهاي استنشاقي با تنفس كنتروله شرايط رضايتبخشي را براي اعمال جراحي بيني ايجاد ميكند(5و6).
در اين مطالعه سعي كرديم تا ميزان خونريزي و تغييرات هموديناميكي روش بيهوشي كامل وريدي (تيوا) با پروپوفول و رميفنتانيل را با روش بيهوشي عمومي با ايزوفلوران و رميفنتانيل مورد مقايسه قرار دهيم، تا مشخص شود كه كداميك از روشهاي فوقالذكر شرايط مناسبتري را از نظر كنترل خونريزي حين عمل جراحي بيني فراهم ميكند.
اين دو روش در اعمال جراحي ديگر بيني و عمدتاً در عمل آندوسكوپي سينوس مورد بررسي و مقايسه قرار گرفتهاند ولي در مروري كه در منابع در دسترس پزشكي انجام داديم تابحال اين مقايسه در عمل جراحي سپتورينوپلاستي انجام نشده است.
روش مطالعه
پس از تصويب طرح در كميته پژوهشي گروه بيهوشي و تصويب نهايي در شوراي پژوهشي دانشكده پزشكي و كميته اخلاق، در يك مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي شده آيندهنگر، تعداد 60 بيمار كانديد عمل جراحي سپتورينوپلاستي را كه از نظر سلامت كلي در كلاس فيزيكي ASA يك و دو قرار داشتند، با رعايت شرايط ورود و خروج از طرح مورد مطالعه قرار داديم. پس از اخذ رضايت كتبي آگاهانه، بيماران به طور تصادفي و با استفاده از روش تصادفي كردن بلوكي به دو گروه 30 نفري پروپوفول و ايزوفلوران تقسيم شدند. در هر دو گروه قبل از القاء بيهوشي تا زمان ريكاوري پايش استاندارد شامل الكتروكارديوگرام، فشارخون غيرتهاجمي، اشباع خون شرياني (٢Spo) و گاز كربنيك انتهاي بازدمي (٢ET-Co) بعمل آمد.
معيارهاي ورود شامل تمام افراد 20- 60 سال كانديد سپتورينوپلاستي با ASA كلاس يك و دو كه راضي به ورود در مطالعه باشند.
معيارهاي خروج عبارتند از هرگونه حساسيت دارويي شناخته شده به داروهاي مورد استفاده در مطالعه، اختلالات انعقادي در فرد يا خانواده فرد، مصرف داروهاي ضد انعقادي و سابقه ابتلا به بيماريهاي سيستميك، سابقه قبلي عمل جراحي بيني.
القاء بيهوشي در هر دو گروه بصورت استاندارد و مشابه با 2 ميكروگرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن فنتانيل، 03/0 ميليگرم بازاي هر كيلوگرم ميدازولام و 2 ميليگرم به ازاي هر كيلوگرم پروپوفول انجام شد. لولهگذاري تراشه 4 دقيقه بعد از تجويز وريدي 15/0 ميليگرم بازاي كيلوگرم سيسآتراكوريوم انجام شد. نگهداري بيهوشي در گروه پروپوفول با تزريق مداوم پروپوفول به ميزان 100-150 ميكروگرم در دقيفه بازاي كيلوگرم وزن توام با رميفنتانيل 25/0- 1/0 ميكروگرم در دقيقه بازاي كيلوگرم و مقادير متناوب سيسآتراكوريوم انجام گرفت. در پايان عمل با آخرين بخيهها انفوزيون قطع شده، شلي عضلاني بيمار با نئوستيگمين و آتروپين برگردانده ميشد.
در گروه ايزوفلوران پس از القاء بيهوشي، براي مرحله نگهداري بيهوشي از ايزوفلوران 1 الي 2 درصد و رميفنتانيل 25/0- 1/0 ميكروگرم در دقيقه بازاي كيلوگرم و مقادير متناوب سيس آتراكوريوم استفاده ميشد. در پايان عمل گاز ايزوفلوران بسته شده و شلي بيمار با نئوستيگمين و آتروپين برگردانده ميشد و با تنفس خودبخودي موثر، برگشت رفلكسهاي راه هوائي و در وضعيت بيدار لوله تراشه بيمار خارج ميگرديد. در مورد تهويه بيماران نيز دستگاه ونتيلاتور با حجم جاري 10 ميليليتر بازاي كيلوگرم و تعداد 10 تنفس در دقيقه تنظيم شده و هدف رسيدن به حالت نورموكاپني ( ٢ETCo 35-30 ميليمتر جيوه) بود.
تعداد ضربان قلب و فشار خون متوسط شرياني در طول عمل با فواصل هر پنج دقيقه ثبت گرديد.
بعلاوه ميزان خونريزي حين عمل در دو گروه بدقت محاسبه (مجموع خون موجود در ساكشن پس از كسر مقدار سرم شستشوي استفاده شده و تعداد گازهاي خوني و همچنين تخمين خون موجود روي وسايل جراحي و محل عمل يادداشت ميشد.
هر گاز خوني برابر 20 ميليليتر و مجموع وسايل خوني برابر با 25 ميليليتر در نظر گرفته شد. ميزان رضايتمندي جراح با سوال از وي تعيين شد و جراح از 1 تا 100 به آن امتياز ميداد (1000معادل حداكثر رضايت از محيط عمل).
762496062

همكاران

و

قدرتي

محمدرضا

همكاران

و



قیمت: تومان


دیدگاهتان را بنویسید